ഈ ലോകം എത്ര സുന്ദരം

ഈ ലോകം എത്ര സുന്ദരം

രചന: ടിൻസി ബിനോയ്

തൃശ്ശൂർ ജില്ലയിലെ പൂമംഗലം എന്ന ആ ചെറിയ ഗ്രാമം എപ്പോഴും ശാന്തമായിരുന്നു. ചുറ്റും പച്ചവിരിച്ച വയലുകളും, അതിൻ്റെ നടുവിലൂടെ ഒഴുകുന്ന ഒരു കനാലും, കനാലിൻ്റെ കരയിലുള്ള തെങ്ങിൻ തോപ്പിനടിയിലെ ഒരു ചെറിയ ചായക്കടയും ചേർന്നതായിരുന്നു ആ നാട്. അവിടെയാണ് മീരയും കുടുംബവും ജീവിച്ചിരുന്നത്. മുപ്പത്തിയെട്ടു വയസ്സുകാരിയായ മീര പൂമംഗലം യു.പി. സ്കൂളിലെ അദ്ധ്യാപികയായിരുന്നു. ടൗണിലെ ഒരു ഫിനാൻസ് കമ്പനിയിൽ ജോലി ചെയ്യുന്ന സുധീറിൻ്റെ ഭാര്യയായിട്ട് അവൾക്ക് പതിനാറ് വർഷങ്ങൾ കഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു. പത്താം ക്ലാസുകാരിയായ ആമി അവരുടെ ഒരേയൊരു മകളായിരുന്നു. അയൽവീട്ടിലെ സുഹ്റ ചേച്ചി മീരയുടെ അടുത്ത കൂട്ടുകാരിയും.

വിവാഹത്തിൻ്റെ ആദ്യകാലങ്ങളിൽ മീരയുടെ ജീവിതം ഒട്ടും സങ്കടമില്ലാത്തതായിരുന്നു. സുധീർ ജോലികഴിഞ്ഞ് വരുമ്പോൾ സ്നേഹത്തോടെ കൊണ്ടുവരുന്ന മുല്ലപ്പൂവും, “മോളേ” എന്ന വിളിയും, മകൾ ആമിയുടെ പിറന്നാളിന് വാങ്ങി നൽകുന്ന ചെറിയ സമ്മാനങ്ങളും മാത്രമായിരുന്നു അവളുടെ ലോകം. ഇതാണ് യഥാർത്ഥ ജീവിതമെന്ന് അവൾ ഉറച്ചു വിശ്വസിച്ചു.

എന്നാൽ വർഷങ്ങൾ കടന്നുപോയപ്പോൾ കാര്യങ്ങൾ മാറിമറിഞ്ഞു. ആമി പത്താം ക്ലാസിലെത്തിയപ്പോഴേക്കും മീരയുടെ സാരിയുടെ ചുളിവുകൾക്കിടയിൽ ഒരു തളർച്ചയും ക്ഷീണവും കയറിക്കൂടിയിരുന്നു. സുധീർ രാത്രികളിൽ വൈകി വരാൻ തുടങ്ങി. അവൻ തൻ്റെ ഫോൺ എപ്പോഴും ലോക്ക് ചെയ്തു വെച്ചു. ചോദിക്കുമ്പോഴൊക്കെ “ഓഫീസ് ടെൻഷൻ” എന്ന് പറഞ്ഞ് ഒഴിവായി. അതിനിടയിലാണ് ഒരു ദിവസം മകൾ ആമിയുടെ വാട്സ്ആപ്പിലേക്ക് അബദ്ധത്തിൽ അച്ഛൻ്റെ ഒരു മെസ്സേജ് വരുന്നത്— “ഇന്നും കാണാം, അമീനയുടെ റൂമിൽ.” സുധീറിൻ്റെ സഹപ്രവർത്തകയായിരുന്നു അമീന.

ആ ഒരൊറ്റ മെസ്സേജോടെ മീരയുടെ ലോകം നിശ്ശബ്ദമായി. അവൾ ഇതിനെക്കുറിച്ച് സുധീറിനോട് ചോദിച്ചപ്പോൾ, “നീ സംശയരോഗിയായോ?” എന്ന് ചോദിച്ച് അവൻ പരിഹസിച്ചു ചിരിക്കുകയാണ് ചെയ്തത്. പിന്നീട് അങ്ങോട്ട് പല സംഭവങ്ങളുണ്ടായി. സുധീറിൻ്റെ സ്വഭാവം പാടെ മാറി. മീരയുടെ ചോദ്യങ്ങൾക്കും സംശയങ്ങൾക്കും മറുപടിയില്ലാതെ ശകാരങ്ങൾ മാത്രമായി. ഒരു ദിവസം ദേഷ്യം മൂത്ത് അവൻ പറഞ്ഞു: “മനോരോഗിയായ നിൻ്റെ അമ്മയെ ചങ്ങലയ്ക്ക് ഇട്.” സ്വന്തം അച്ഛൻ്റെ ആ ക്രൂരമായ വാക്കുകൾ കേട്ട് മകൾ ആമിയുടെ മാനസിക സമനില പോലും തെറ്റി. ‘ഇത് എൻ്റെ അച്ഛൻ തന്നെയാണോ?’ എന്ന് ആ കുട്ടി അത്ഭുതപ്പെട്ടു.

ആ വാക്കുകൾ മീരയെയും തളർത്തി. താൻ ശരിക്കും ഒരു മനോരോഗിയാണോ എന്ന് അവൾ ചിന്തിച്ചുപോയി. കഴിഞ്ഞ പതിനാറ് വർഷമായി താൻ കുഴിച്ചുമൂടിയ എഴുത്തു സ്വപ്നങ്ങളും, സുഹൃത്തുക്കളോടൊപ്പം പോയി കാണാത്ത സിനിമകളും എല്ലാം സുധീർ എന്ന പകൽമാന്യൻ്റെ മുഖമൂടിക്ക് പിന്നിൽ മരിച്ചുപോയതായി അവൾക്ക് തോന്നി. അവൾ തൻ്റെ സങ്കടങ്ങൾ സുഹ്റയോട് തുറന്നുപറഞ്ഞു. സുഹ്റ കുറച്ചുനേരം അത് കേട്ടിരുന്ന് കണ്ണ് തുടച്ചുകൊണ്ട് “ദൈവത്തോട് പ്രാർത്ഥിക്ക് മോളെ” എന്ന് ഉപദേശിച്ചെങ്കിലും, പിന്നീട് അവരും സ്വന്തം കുടുംബകാര്യങ്ങളിൽ തിരക്കായി. ഇതിനിടയിൽ, “അവൾക്ക് ഭ്രാന്താണ്, ഭർത്താവിനെ സംശയിക്കുന്നു” എന്ന രീതിയിൽ നാട്ടുകാരുടെ പിറുപിറുപ്പുകളും ഉയർന്നു. മീര ഒരു യന്ത്രം പോലെ സ്കൂളിൽ പോയി, മകൾക്ക് ചോറ് വെച്ചു, രാത്രികളിൽ തളർന്നു കിടന്നു. മരിക്കാതിരിക്കാൻ വേണ്ടി മാത്രം ജീവിക്കുന്ന അവസ്ഥയിലായി അവൾ.

എന്നാൽ, ആ തളർച്ചയിൽ നിന്നും മീരയും മകളും മെല്ലെ ജീവിതത്തിലേക്ക് തിരിച്ചു വന്നു. മീര മനസ്സിൽ ഒരു ശക്തമായ തീരുമാനമെടുത്തു: രാത്രിയിൽ നേരം വൈകി എത്തുകയും രാവിലെ വെളുക്കും മുൻപ് വീട്ടിൽ നിന്ന് പോവുകയും ചെയ്യുന്ന സുധീർ തങ്ങളുടെ ജീവിതത്തിൽ ഇല്ലെന്ന് വിശ്വസിച്ചുകൊണ്ട് ജീവിക്കുക. സുധീർ മരിച്ചുപോയാൽ തങ്ങൾ ജീവിക്കില്ലേ? ഞങ്ങളെ വേണ്ടാത്ത സുധീറിനെ ഞങ്ങൾക്കും വേണ്ട!

അടുത്ത ദിവസം സ്കൂളിൽ അച്ഛൻ ഉപേക്ഷിച്ചുപോയ ഒരു കൊച്ചുപെൺകുട്ടി വന്നു. മീര അവളെ നെഞ്ചോട് ചേർത്തുപിടിച്ചു. വൈകുന്നേരം കനാലുകരയിലെ ചായക്കടയിലിരുന്ന് അവൾ സുഹ്റയോട് പറഞ്ഞു: “ചേച്ചി, ഞാൻ ഇനി കഥ എഴുതും. എൻ്റെ വേദന കൊണ്ട് മറ്റൊരാളെ വേദനിപ്പിക്കാത്ത കഥകൾ.”

അത് കേട്ട് സുഹ്റ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് ചുറ്റുമുള്ള പ്രകൃതിയിലേക്ക് നോക്കി പറഞ്ഞു: “ഈ ലോകം എത്ര സുന്ദരം, അല്ലേ മീരേ?” കനാലിലൂടെ വെള്ളം ഒഴുകുന്നുണ്ടായിരുന്നു, തെങ്ങിൻ തോപ്പിൽ കുരുവികൾ കൂട്ടമായി പറക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു, മകൾ ആമി ദൂരെ നിന്ന് സൈക്കിൾ ചവിട്ടി വരുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

അവയെല്ലാം നോക്കി മീര മറുപടി നൽകി: “അതെ ചേച്ചി. സുന്ദരം തന്നെ. നമ്മൾ മറ്റൊരു സ്ത്രീയുടെ കണ്ണുനീരാകാതെ ജീവിക്കാൻ പഠിച്ചാൽ.”

കഥ അവിടെ തീരുന്നില്ല; മീര പുതിയൊരു ആത്മവിശ്വാസത്തോടെ എഴുതിത്തുടങ്ങി. ആമി അത് വായിക്കുന്നു, പൂമംഗലത്തെ മറ്റു പെൺകുട്ടികളും പുതിയൊരു കരുത്തോടെ ആ വരികൾ വായിച്ചു തീർക്കുന്നു.