അനാഥമാകുന്ന ഹൃദയങ്ങൾ വിടപറയുന്ന റമദാൻ

അനാഥമാകുന്ന ഹൃദയങ്ങൾ വിടപറയുന്ന റമദാൻ

പുണ്യങ്ങളുടെ പൂക്കാലമായ റമദാൻ അതിന്റെ പടിവാതിൽക്കൽ എത്തിനിൽക്കുമ്പോൾ വിശ്വാസികളുടെ മനസ്സിൽ ഒരു വലിയ ശൂന്യത പടരുകയാണ്. പെയ്തൊഴിയാൻ മടിക്കുന്ന കർക്കിടക മഴപോലെ, വിടപറയാൻ മടിച്ചുനിൽക്കുന്ന ഈ മുഹൂർത്തങ്ങൾ ഓരോ വിശ്വാസിയുടെയും ആത്മാവിനെ പിടിച്ചുലയ്ക്കുന്നു. ഇത്രവേഗം ഈ പ്രിയപ്പെട്ട അതിഥി പടിയിറങ്ങുമെന്ന് നാം കരുതിയിരുന്നില്ല. പകൽസമയത്തെ വിശപ്പും ദാഹവും ഒരു ഭാരമായല്ല, മറിച്ച് നാഥനോടുള്ള അനുരാഗത്തിന്റെ അടയാളമായാണ് നാം കൊണ്ടുനടന്നത്. ആ ആവേശം ഇനി ഓർമ്മകളിലേക്ക് വഴിമാറുകയാണ്. പള്ളികളിലെ ഖുർആൻ പാരായണത്തിന്റെ മനോഹരമായ ഈണങ്ങളും, രാത്രിയിലെ കണ്ണീരണിഞ്ഞ പ്രാർത്ഥനകളും അവസാനിക്കാറായിരിക്കുന്നു എന്ന ചിന്തിക്കുമ്പോൾ നെഞ്ചിൽ ഒരു കനൽ എരിയുന്നതുപോലെ തോന്നുന്നു.

നമ്മുടെ പാപക്കറകൾ കഴുകിക്കളയാൻ വന്ന റഹ്‌മത്തിന്റെ പത്തുദിനങ്ങൾ എത്ര പെട്ടെന്നാണ് കടന്നുപോയത്. പാപമോചനത്തിന്റെ മഗ്‌ഫിറത്തും നരകമോചനത്തിന്റെ അയ്യാമുൽ ഇത്‌ഖും ഓരോന്നായി വിടവാങ്ങുമ്പോൾ, നാം ശരിക്കും അർഹിച്ച പ്രതിഫലം നേടിയെടുത്തോ എന്ന വേവലാതി ഓരോ വിശ്വാസിയെയും വേട്ടയാടുന്നു. അല്ലാഹുവിന്റെ തൃപ്തി നേടാൻ കഴിഞ്ഞോ എന്ന ആശങ്കയിൽ മിഴികൾ ഈറനണിയുന്നു. വീടുകളിൽ ഇഫ്താർ വിഭവങ്ങൾ ഒരുക്കുമ്പോഴും, പള്ളികളിൽ തറാവീഹ് നമസ്കാരത്തിനായി അണിനിരക്കുമ്പോഴും അനുഭവിച്ചിരുന്ന ആത്മീയമായ ആ ഒരു അനുഭൂതി ഇനി വരാനിരിക്കുന്ന മാസങ്ങളിൽ നമുക്ക് അന്യമായിരിക്കും. ആ ശൂന്യത നികത്താൻ ഭൂമിയിലെ മറ്റൊന്നിനും കഴിയില്ലെന്ന തിരിച്ചറിവ് നമ്മെ വല്ലാതെ വേദനിപ്പിക്കുന്നു.

ഈ മാസം നമ്മോട് വിടപറയുന്നത് വെറുമൊരു കാലചക്രത്തിന്റെ മാറ്റമായി കാണാൻ വിശ്വാസിക്ക് കഴിയില്ല. അത് ഒരു ഉറ്റ സുഹൃത്തിന്റെ വേർപാടുപോലെയാണ്. പാതിരാത്രികളിൽ ഉറക്കമുപേക്ഷിച്ച് തഹജ്ജുദിന്റെ നിശബ്ദതയിൽ നാം നാഥനോട് പങ്കുവെച്ച രഹസ്യങ്ങൾ, ഹൃദയം നൊന്ത് ഒഴുകിയ കണ്ണുനീർ തുള്ളികൾ, കൈകൾ ഉയർത്തി ചോദിച്ച ആവലാതികൾ—ഇതെല്ലാം സാക്ഷ്യം വഹിച്ച റമദാൻ ഇനി മടങ്ങുകയാണ്. അടുത്ത വർഷം ഈ പുണ്യമാസത്തെ സ്വീകരിക്കാൻ നാം ജീവനോടെ ഉണ്ടാകുമോ എന്ന ചോദ്യം നമ്മുടെ ഉള്ളിൽ വലിയൊരു ഭയമായി മാറുന്നു. ഒരുപക്ഷേ, നമ്മുടെ ജീവിതത്തിലെ അവസാനത്തെ റമദാനായിരുന്നോ ഇതെന്ന ചിന്ത വിശ്വാസിയുടെ ചങ്കുപൊള്ളിക്കുന്നു.

റമദാനിലെ അവസാന പത്തുകളിലെ ആ നിഗൂഢമായ രാത്രികൾ ഇനി ഓർമ്മ മാത്രമാകും. ലൈലത്തുൽ ഖദ്റിനെ തേടി അലഞ്ഞ ആ നിമിഷങ്ങൾ, പള്ളികളുടെ അകത്തളങ്ങളിൽ ഇഅ്തികാഫ് ഇരുന്ന ഭക്തർ, ഖുർആൻ വരികളിലൂടെ കണ്ണോടിച്ച പണ്ഡിതൻമാർ എല്ലാവരും ഒരുപോലെ വിതുമ്പുകയാണ്. ആത്മീയമായ ഒരു വലിയ ഊർജ്ജപ്രവാഹമായിരുന്നു റമദാൻ. ലോകത്തെ സകല തിന്മകളിൽ നിന്നും മാറിനിൽക്കാൻ ഈ മാസം നമ്മെ പഠിപ്പിച്ചു. നാവുകളെ സംരക്ഷിക്കാനും ഹൃദയങ്ങളെ ശുദ്ധീകരിക്കാനും റമദാൻ നൽകിയ ആ കരുത്ത് ഇനി വരാനിരിക്കുന്ന പതിനൊന്നു മാസങ്ങളിൽ എത്രത്തോളം നിലനിർത്താൻ കഴിയുമെന്ന ആധി ഓരോ വിശ്വാസിയുടെയും മുഖത്ത് നിഴലിക്കുന്നുണ്ട്.

പള്ളികളിൽ നിന്ന് ഉയരുന്ന ആ കനത്ത മൗനം നമ്മെ വല്ലാതെ ഭയപ്പെടുത്തുന്നു. തറാവീഹ് നമസ്കാരത്തിന്റെ അവസാന റക്അത്തുകളിൽ ഇമാം വിതുമ്പിക്കൊണ്ട് പ്രാർത്ഥിക്കുമ്പോൾ പുറകിൽ നിൽക്കുന്ന ഓരോരുത്തരുടെയും ഉള്ളിൽ ഒരു കടൽ ഇരമ്പുകയായിരുന്നു. അല്ലാഹുവേ, ഈ മാസത്തിന്റെ പുണ്യം ഞങ്ങൾക്ക് നഷ്ടപ്പെടുത്തരുതേ എന്ന ആ വിലാപം അന്തരീക്ഷത്തിൽ ഇപ്പോഴും തങ്ങിനിൽക്കുന്നുണ്ട്. പെരുന്നാളിന്റെ സന്തോഷം വന്നെത്തുമ്പോഴും വിശ്വാസിയുടെ മനസ്സിന്റെ ഒരു കോണിൽ റമദാൻ നഷ്ടപ്പെടുന്നതിന്റെ തീരാത്ത സങ്കടം ബാക്കിയുണ്ടാകും. അലങ്കാരങ്ങൾക്കും ആഘോഷങ്ങൾക്കും മായ്ക്കാൻ കഴിയാത്ത ഒരു നോവായി റമദാൻ പടിയിറക്കം മാറുന്നു.

നമ്മുടെ ദാനധർമ്മങ്ങളും തർബിയത്തും സ്വീകരിക്കപ്പെട്ടോ എന്ന കാര്യത്തിൽ നമുക്ക് എന്ത് ഉറപ്പാണുള്ളത്? പട്ടിണി കിടക്കുന്നവന്റെ വേദന അറിയാൻ നോമ്പിലൂടെ നമുക്ക് സാധിച്ചു. ആർദ്രതയുടെ ആ പാഠങ്ങൾ ഇനി ജീവിതത്തിൽ പകർത്തുമ്പോൾ റമദാനിന്റെ ആ പഴയ ചൈതന്യം കൂടെയുണ്ടാകുമോ? വിടപറയുന്ന ഈ മുഹൂർത്തത്തിൽ പ്രിയപ്പെട്ട റമദാനേ, നീ ഞങ്ങൾക്ക് വേണ്ടി അല്ലാഹുവിന്റെ അടുക്കൽ ശുപാർശ ചെയ്യണേ എന്ന് ഓരോ വിശ്വാസിയും കേഴുകയാണ്. നീ പോകുമ്പോൾ ഞങ്ങളുടെ ഹൃദയത്തിലെ പ്രകാശവും കൊണ്ടുപോല്ലേ എന്ന് നാം ആഗ്രഹിച്ചുപോകുന്നു. കണ്ണുനീർ തുള്ളികൾ ഖുർആൻ പേജുകളിൽ വീണ് കുതിരുമ്പോൾ, വിശ്വാസിയുടെ ആത്മാവ് വിങ്ങുകയാണ്.

ഓരോ വീടിന്റെയും ഉമ്മറപ്പടികളിൽ റമദാൻ ബാക്കിവെച്ചുപോകുന്ന ഒരു ശൂന്യതയുണ്ട്. വൈകുന്നേരങ്ങളിൽ ബാങ്ക് വിളിക്കായി കാത്തിരിക്കുന്ന ആ നിമിഷങ്ങൾ ഇനി ഉണ്ടാവില്ല. പള്ളികളിലെ വരികളിൽ തോളോട് തോൾ ചേർന്ന് നിന്നവർ പള്ളിമുറ്റങ്ങളിൽ നിന്ന് പിരിഞ്ഞുപോകുമ്പോൾ അവരുടെ കണ്ണുകളിൽ ആ സങ്കടം വ്യക്തമാണ്. റമദാൻ നമ്മെ ഒരുമിപ്പിച്ചു, നമ്മെ ശുദ്ധീകരിച്ചു. എന്നാൽ ഇപ്പോൾ അത് കൈവിട്ടുപോകുകയാണ്. നമ്മുടെ പാപങ്ങൾ പൊറുപ്പിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ലെങ്കിൽ നമ്മളെക്കാൾ നിർഭാഗ്യവാന്മാർ ആരുണ്ട്? ഈ ചിന്ത വിശ്വാസിയുടെ ഉറക്കം കെടുത്തുന്നു. സങ്കടക്കടലിൽ മുങ്ങിയ ഒരു യാത്രികനെപ്പോലെ അവൻ റമദാനിന്റെ യാത്രയയപ്പ് നോക്കിനിൽക്കുന്നു.

റമദാനിന്റെ അവസാന വെള്ളിയാഴ്ചയും നമ്മിൽ എത്തി നിൽക്കുമ്പോൾ ഹൃദയം പൊട്ടുന്ന വേദനയാണ് അനുഭവപ്പെടുന്നത്. അല്ലാഹുവേ, നീ ഞങ്ങളെ ഈ മാസത്തിലെ ഗുണങ്ങളിൽ നിന്ന് തടയരുതേ. പടിയിറങ്ങുന്ന ഈ പുണ്യമാസം ഞങ്ങളുടെ സാക്ഷിയാവണേ. ഖബറിലെ ഇരുട്ടറയിൽ വെളിച്ചമായി ഈ മാസം ഞങ്ങളെ തുണയ്ക്കണേ എന്ന് നാം പ്രാർത്ഥിക്കുന്നു. അപ്പോഴും കവിളിലൂടെ ഒഴുകുന്ന കണ്ണുനീർ തടയാൻ ആർക്കും സാധിക്കുന്നില്ല. വിടപറയുന്ന സുഹൃത്തിനെ നോക്കി കൈവീശുന്നതുപോലെയല്ല ഇത്, മറിച്ച് ജീവന്റെ ഒരു ഭാഗം അടർന്നുപോകുന്നതുപോലെയുള്ള വേദനയാണ്.

പെരുന്നാൾ നിലാവ് മാനത്ത് തെളിയുമ്പോൾ അത് വെറുമൊരു ആഘോഷത്തിന്റെ തുടക്കമല്ല, മറിച്ച് റമദാൻ എന്ന മഹാ അനുഗ്രഹം പൂർണ്ണമായും നമ്മിൽ നിന്ന് വേർപെട്ടു എന്നതിന്റെ വിളംബരം കൂടിയാണ്. ആ ചന്ദ്രക്കല കാണുമ്പോൾ സന്തോഷത്തേക്കാൾ ഏറെ ഒരു വിശ്വാസിക്ക് തോന്നുക നഷ്ടബോധമായിരിക്കും. ഇത്രയും കാലം പെയ്തിറങ്ങിയ കാരുണ്യത്തിന്റെ കവാടങ്ങൾ അടയ്ക്കപ്പെടുകയാണ്. ശൈത്വാന്മാർ വീണ്ടും കെട്ടഴിച്ചുവിടപ്പെടുകയാണ്. ഇനി നമ്മെ കാക്കാൻ ഈ പുണ്യമാസത്തിന്റെ സുരക്ഷാകവചം നേരിട്ടുണ്ടാവില്ല. ആ ആത്മീയ സംരക്ഷണം നഷ്ടപ്പെടുമെന്ന തിരിച്ചറിവ് ഏതൊരു വിശ്വാസിയെയും കരയിപ്പിക്കാൻ പോന്നതാണ്.

ഈ വിടവാങ്ങൽ താല്ക്കാലികമാണെങ്കിലും, അടുത്ത വർഷം വരെ ആയുസ്സ് ലഭിക്കുമോ എന്ന് ആർക്കറിയാം? ഒരുപക്ഷേ ഇത് നമ്മുടെ അവസാനത്തെ വിലാപമായിരിക്കാം. പ്രിയപ്പെട്ട റമദാനേ, നിനക്ക് വിട. നിന്റെ ഓർമ്മകൾ ഞങ്ങളുടെ ശ്വാസമായി കൂടെയുണ്ടാകും. നീ തന്ന ആ ചൈതന്യം കെട്ടുപോകാതെ കാക്കാൻ ഞങ്ങൾക്ക് കരുത്ത് നൽകണേ എന്ന് നാഥനോട് ഇരന്നുകൊണ്ട്, നിറഞ്ഞ കണ്ണുകളോടെയും വിറയ്ക്കുന്ന കൈോടെയും നാം ഈ മാസത്തോട് വിടപറയുന്നു. ഈ വിടവാങ്ങൽ നമ്മുടെ പരലോക വിജയത്തിന് കാരണമാകട്ടെ എന്ന പ്രാർത്ഥനയോടെ, കണ്ണീർ തുടച്ചുകൊണ്ട് നാം റമദാനിന്റെ പടികളിറങ്ങുന്നു.

വിടപറയുന്ന ഈ പുണ്യമാസത്തിന്റെ പടിവാതിൽക്കൽ നിൽക്കുമ്പോൾ, നാം ഓരോരുത്തരും സ്വന്തം ആത്മാവിനോട് ചോദിക്കേണ്ട ഒരു ചോദ്യമുണ്ട്: "നാളെ റബ്ബിന്റെ മുന്നിൽ നിൽക്കുമ്പോൾ ഈ റമദാൻ നമുക്ക് അനുകൂലമായി സാക്ഷി പറയുമോ?" നമ്മുടെ കണ്ണുനീരും പ്രാർത്ഥനകളും ആ പാപമോചനത്തിന്റെ കവാടം തുറക്കാൻ പര്യാപ്തമായിരുന്നോ? ഇനിയൊരു റമദാൻ കാണാൻ നാം ബാക്കിയുണ്ടാകുമോ എന്നറിയാത്ത ഈ നിമിഷത്തിൽ, നെഞ്ചുപൊട്ടുന്ന വേദനയോടെ പ്രിയപ്പെട്ട റമദാനേ നിനക്ക് ഞങ്ങൾ വിട നൽകുന്നു. പെയ്തൊഴിയുന്ന ഈ കാരുണ്യവർഷം നമ്മുടെ ഹൃദയങ്ങളിൽ ബാക്കിവെച്ച ആത്മീയ പ്രകാശം അണയാതെ സൂക്ഷിക്കാൻ പടച്ചവൻ തുണയ്ക്കട്ടെ. നിറഞ്ഞ മിഴികളോടെ, വിറയ്ക്കുന്ന ചുണ്ടുകളോടെ നമുക്ക് പ്രാർത്ഥിക്കാം... അല്ലാഹുവേ, ഈ വേർപാട് ഞങ്ങളുടെ അവസാനത്തെ കൂടിക്കാഴ്ചയാക്കരുതേ... ആമീൻ.

സയ്യിദ് സിനാൻ പരുത്തിക്കോട്