ചുവരുകൾക്കുള്ളിലെ വലിയ ലോകം: ചേവായൂർ കുഷ്ഠരോഗാശുപത്രിയിലെ വിങ്ങുന്ന കാഴ്ചകൾ

ചുവരുകൾക്കുള്ളിലെ വലിയ ലോകം: ചേവായൂർ കുഷ്ഠരോഗാശുപത്രിയിലെ വിങ്ങുന്ന കാഴ്ചകൾ

​

മനുഷ്യന്റെ സന്തോഷങ്ങളും സങ്കടങ്ങളും മാറിമറിയുന്ന ഈ ലോകത്ത് പുറംലോകം അറിയാത്ത ചില ജീവിതങ്ങളുണ്ട്. കഴിഞ്ഞ ദിവസം കോഴിക്കോട് ചേവായൂരിലെ ഡെർമറ്റോളജി ഹോസ്പിറ്റലിൽ ഒരു സുഹൃത്ത് പങ്കെടുത്ത നോമ്പ് തുറ പരിപാടി പകർന്നുനൽകിയ അനുഭവങ്ങൾ കേവലം ഒരു സന്ദർശനത്തിനപ്പുറം ചിന്തിപ്പിക്കുന്നതാണ്. പതിറ്റാണ്ടുകളായി ആശുപത്രിയുടെ നാലുചുവരുകൾക്കുള്ളിൽ തളയ്ക്കപ്പെട്ട മനുഷ്യരുടെ അതിജീവനത്തിന്റെയും ഏകാന്തതയുടെയും കഥയാണിത്.

​അൻപതും അറുപതും വർഷങ്ങളായി ഈ ആശുപത്രിയിൽ കഴിഞ്ഞുകൂടുന്ന അന്തേവാസികളാണ് അവിടെയുള്ളത്. എൺപതിനോടടുത്ത പ്രായമുള്ള വൃദ്ധർ, അതിൽ ഭൂരിഭാഗവും സ്ത്രീകൾ. മലബാറിന്റെ വിവിധ ഭാഗങ്ങളിൽ നിന്നുള്ള നാനാജാതി മതസ്ഥർ അവിടെ ഒരു കുടുംബത്തെപ്പോലെ കഴിയുന്നു. ശരിയായ ചികിത്സയോ മരുന്നോ ലഭ്യമല്ലാതിരുന്ന കാലത്ത് സമൂഹത്തിൽ നിന്ന് മാറ്റിനിർത്തപ്പെട്ടവരായിരുന്നു ഇവർ. അന്ന് ആട്ടിയോടിക്കപ്പെട്ടപ്പോൾ ഈ ആശുപത്രി അവർക്ക് അഭയമായി. ഇന്ന് രോഗം മാറിയിട്ടും പോകാൻ ഇടമില്ലാത്തവരും ഉറ്റവർ ഉപേക്ഷിച്ചവരും അവിടെത്തന്നെയുണ്ട്. ചിലർ വീടുമായുള്ള ബന്ധം പാടേ ഉപേക്ഷിച്ചു, ചിലർ വല്ലപ്പോഴും വിരുന്നുകാരെപ്പോലെ വീട്ടിൽ പോയിവരുന്നു. മറ്റുചിലർക്കാകട്ടെ ആശുപത്രി ജീവനക്കാരുടെ സഹായികളായി അവിടെത്തന്നെ ജോലി ചെയ്യാനാണ് താല്പര്യം.

​ഇന്നത്തെ കാലത്ത് സർക്കാർ സ്ഥാപനങ്ങളെക്കുറിച്ചും സേവനങ്ങളെക്കുറിച്ചും പരാതികൾ കേൾക്കുന്നത് പതിവാണ്. എന്നാൽ ദശാബ്ദങ്ങളായി അവിടെ കഴിയുന്ന ആർക്കും ജീവനക്കാരെക്കുറിച്ചോ ഡോക്ടർമാരെക്കുറിച്ചോ ലഭിക്കുന്ന ഭക്ഷണത്തെക്കുറിച്ചോ ഒരു പരാതിയുമില്ല. കാലങ്ങളായി അവരെ ശുശ്രൂഷിക്കുന്ന ഡോക്ടർമാരെക്കുറിച്ചും പരിചരിക്കുന്ന ജീവനക്കാരെ കുറിച്ചും നല്ലത് പറയാൻ അവർക്ക് ആയിരം നാവാണ്. ഡോക്ടർ രോഗി ബന്ധത്തിനപ്പുറം ഒരു സുഹൃത് ബന്ധമാണ് അവർ പരസ്പരം പുലർത്തിപ്പോരുന്നത്. അത് ആ സ്ഥാപനത്തിലെ ജീവനക്കാർക്ക് ലഭിക്കുന്ന ഏറ്റവും വലിയ അംഗീകാരമാണ്.

​തകർന്നുവീഴാറായ പഴയ കെട്ടിടങ്ങൾക്കിടയിലും സ്നേഹത്തിന്റെയും കരുതലുടേയും അന്തരീക്ഷം അവിടെയുണ്ട്. പുതിയ ബഹുനില കെട്ടിടത്തിന്റെ പണികൾ നടക്കുന്നു എന്നത് ആശ്വാസകരമായ വാർത്തയാണ്. ബന്ധുക്കളെക്കുറിച്ചോ പഴയ വീടിനെക്കുറിച്ചോ ചോദിക്കുമ്പോൾ അവരുടെ കണ്ണുകളിൽ തെളിയുന്ന ഒരു ശൂന്യതയുണ്ട്. ആഴത്തിലുള്ള ഒരു നിശ്വാസത്തിനൊടുവിൽ അനന്തതയിലേക്ക് നോക്കുന്ന ആ കണ്ണുകളിൽ എല്ലാ ചോദ്യങ്ങൾക്കുമുള്ള ഉത്തരമുണ്ട്. ഇന്ന് എല്ലാ സൗകര്യങ്ങളും ഒരുക്കിക്കൊടുത്താലും ഈ ആശുപത്രിയും അവിടുത്തെ സഹരോഗികളെയും വിട്ടുപോരാൻ അവർ തയ്യാറായെന്നു വരില്ല. കാരണം ആ ആശുപത്രി കോമ്പൗണ്ടിന് പുറത്തുള്ള ലോകത്തേക്കാൾ അവർ സ്നേഹിക്കുന്നത് തങ്ങളെ ചേർത്തുപിടിച്ച ഈ കൊച്ചുലോകത്തെയാണ്.

​ചേവായൂരിലെ ഈ ആശുപത്രി സന്ദർശനം നൽകുന്ന പാഠം വലുതാണ്. രോഗത്തേക്കാൾ ഭീകരം ഒറ്റപ്പെടലാണെന്നും സ്നേഹമുള്ള മനുഷ്യരുടെ സാമീപ്യമാണ് ഏതൊരു മരുന്നിനേക്കാളും വലുതെന്നും ഈ മനുഷ്യർ നമ്മെ ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്നു. വല്ലാത്തൊരു ലോകമാണിത്, പക്ഷേ സ്നേഹവും കരുണയും ബാക്കിയുണ്ടെങ്കിൽ ആർക്കും എവിടെയും അതിജീവിക്കാനാകും.

​തയ്യാറാക്കിയത്: കരീം എളമരം (വി കെയർ ഫൗണ്ടേഷൻ)